غزل کویری

   آه   

و من و تو در گریز از نگاه و گناه

در گریز از جابجایی نون و گاف

                                 بی خبر از اعجاز این فاصله

                                با تکرار ناگزیر آه پیر می شویم

جانی دگر در رگ عشقم دویده است         گویا لب از خم چشمت چشیده است

گفتم به ادعا که حرام است مستی ام       غافل که دل به خمت سر کشیده است

خوردم قسم که ننونشم می از لبت          زلفت مرا به میکده بد تر کشیده است

شد قسمتم کتابت مستان مدعی            کار غم ام به کاغذ و دقتر کشیده است

فرهاد من طاقتم از دست میرود                شیرین دلم ز برم پر کشیده است

   یک رباعی از خودم:   

از چشمهای تو  ماه ساده گفت              با صد اشاره آه ساده گفت

حتی اقاقی به گوش یاس                    از اولین نگاه  ساده گفت

در گریز ناگزیر از زندگی و آینده مبهمی که در اطرافم پرسه میزند چگونه میتوانم به سکوت چشمانت نیاندیشم چشمانی که هوشمندانه نگاهش سرشار از موسیقی بودن است.

به صحرا شدم عشق باریده بودو زمین تر شده بود

                                                     چنان که پای مرد در گل

                                                                                      عطار 

   یک سلام گرم از ته دل: